Lezen (74)

Vanochtend liep ik door de J.P. Coenstraat naar huis, na de kinderen naar school te hebben gebracht. Ineens voelde ik dat ik naar de wc moest, en wel meteen. Geen kleine, nee, een grote boodschap.

Het had geen zin om te wachten tot ik thuis was. Die vijfhonderd meter kon ik zeker niet overbruggen zonder decorumverlies.

Wat te doen? Het was nog geen half negen, er zijn daar nergens café’s… ik kon toch moeilijk ergens aanbellen en vragen of ik even van de wc gebruik mocht maken?

Tot ik de ingang van het gezondheidscentrum zag. Dat was het, daar ging ik naar binnen, over zo’n honderd meter, daar wachtte de verlossing.

In de gezamenlijke wachtruimte is een w.c. Ik hoefde alleen maar even te gaan zitten aan een van de tafels, door een blad te bladeren en dan kon ik vervolgens wel onopvallend de toiletruimte betreden.

Daarna misschien nog korte tijd opnieuw aan een tafel zitten en dan weg.

Gelukkig was er niemand die ik kende. Ik las een artikel over groeiend zelfvertrouwen, in het magazine Psychologie. Na een paar minuten rondstaren ging ik eindelijk, en tot mijn opluchting, naar de wc.

Na afloop durfde ik niet meteen te vertrekken. Ik las in de Volkskrant, die iemand blijkbaar had laten liggen. Net iets voorbij de helft van een artikel over de naderende Tour de France hoorde ik de stem van mijn huisarts.

‘Meneer Breukers? U bent aan de beurt.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s