Zwemles (8)

Vandaag spijbelen we. Zonder reden, hoewel: we zijn een paar dagen in het voormalige Oost-Duitsland, in Angermünde.

Het hotel heeft de universeel-klinische uitstraling die mijn moeder waarschijnlijk ‘netjes’ zou noemen. Grote kamers, zonder sfeer maar toch goed-burgerlijk ingericht. Als je het licht dempt, lijkt het heel wat. Er is tv en als je betaalt, kun je internet op.

Ons ontbreekt het aan niets, maar het zou voor het hotel niet erg zijn als er hier en daar een scheur in een muur zou schieten. Een goed excuus om echt eens te gaan verbouwen.

De stad zelf is ook zeer netjes, genadig-provinciaal. Het is een beetje Midden-Limburg zoals ik het me van vroeger herinner, maar dan met hier en daar een vervallen huis zomaar ineens midden in een rij. Alsof de eigenaars zijn vertrokken, zonder het huis te verkopen. Misschien hadden ze daar wel te veel haast voor, haast om weg te komen.

Als ik dit hier zie, denk ik aan Leveroy. Toch is het stadje groter en is er meer te doen. Hoewel, niet in dit seizoen. Nu is er helemaal niks te doen en zelfs de weinige restaurants zijn of gesloten, of bijna-dicht of net van plan om dicht te gaan. Het hart van het oude Europa is moe en maakt zich op voor de twee zwaarste wintermaanden.

Morgen gaan we kijken naar een huis in een heel klein dorp (kleiner dan Leveroy, er wonen maar honderdveertig mensen, terwijl er in Leveroy nog altijd rond de duizend wonen). Ongelooflijk, maar het is echt zo. Een krimpdorp, dat wil zeggen: misschien wonen er over een paar jaar nóg minder mensen. Op een gemiddelde lesdag zijn er meer mensen in het zwembad dan in dat dorp op een drukke dag.

Het zwembad… ik merk dat ik de restorette mis. Ik denk aan de vijf vrouwen, die groep onaantastbare Erinyen in opleiding. Ik ben ze ondertussen gaan zien, zonder dat mijn observatie op waarheid berust, als heel zelfverzekerde, altijd in balans verkerende vrouwen. Wat niet waar is, maar zo gedragen ze zich soms.

De vijf vrouwen bestaan in mijn hoofd, en in dit verhaal; zelfs in Angermünde willen ze er niet uit. Het zal me pas na de twaalfde les lukken om ze opnieuw, en voorgoed, hun eigen wereld in te duwen.

In het restaurant bij het hotel is een verjaardag aan de gang, in een afgesloten ruimte. We horen een charmezanger op leeftijd zich door zijn verjaardagsrepertoire ploegen. Du kannst nicht immer Siebzehn sein.

In mijn fantasie loopt de televisievrouw naar het gezelschap toe. Ze gaat zitten en legt haar baby aan. De feestvierders zijn een beetje gegeneerd, maar laten, als echte höfliche Duitsers, niets merken. De vrouw knikt de zanger toe. Hij mag doorzingen. Ze heeft geen last van hem. Hooba Hooba Hooba Hop Hop Hop.

De schnitzel met fijne groenten en iets uit de frituur kijkt dat van aardappel is gemaakt (een ‘aardappelproduct’) wordt gebracht met een bakje salade en mayonaise voor de kinderen. Of ik nog een biertje zou willen? Ja, dat wil ik wel. Doet u dat maar. Een biertje. Eigentlich hatten wir Heute Schwimmstunde.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s