Zwemles (6)

Soms eet ik hier, in restaurette Den Hommel, bij het zwembad, pardon, het Aquacenter, een broodje bal. Het is een mooie, rulle en toch sappige bal, die een felogige mevrouw van de bediening serveert (en wellicht: zelf heeft gedraaid).

Als ik een broodje bal gehakt bestel, zegt de mevrouw: ‘Een broodje gehakt’. Zo heet een broodje bal hier, maar ik krijg die term gek genoeg niet over mijn huig.

De vijf vrouwen die elkaar hier hebben ontmoet (dat hoorde ik een van hen net zeggen) vormen inmiddels een heuse posse; ze hebben al een vaste tafel, maar ook vaste bestellingen; en een kwartier voor het einde van de zwemles komt er een nog gauw even een nieuw rondje thee op tafel. Onze voorvaderen hebben, soms met inzet van hun leven, gevochten, ook voor hun vrijheid.

De vrouw met de zware bril (die bij de televisie werkt en de akelige gewoonte heeft om een string te dragen die boven de rand van haar spijkerbroek uitkomt, en die bovendien te weinig geld heeft om truitjes in haar eigen maat te kopen, vertelt over haar werk.

De vrouw met de lange bruine haren luistert aandachtig, een beetje slaafs. De twee peper-en-zout-vrouwen met een paardenstaart, of hoe heet dat, vertellen over hun mannen, hun kinderen, hun levens. Nummer vijf, die met het roodbruine haar, roert in haar muntthee en knikt af en toe begrijpend. Ik krijg soms de indruk dat ze graag een potje zou huilen, of misschien wil ze wel een heel erg groot geheim onthullen, iets dat met schaamte en afkeer is bekleed, maar ze durft het net niet.

De tv-mevrouw heeft een baby bij zich, die net kan kruipen en dat op de tafel mag doen.

Het is een wonder. Ondanks alles, ondanks mijn aanleg om misantropische gedachten op te roepen, voel ik me hier goed. Niet heel goed. Goed genoeg. Het is de omgeving die mij afstoot en aantrekt, het is alsof ik door een kijkgat naar mijn jeugd kan kijken.

De tv-mevrouw heeft een enorm longprobleem. Dat komt natuurlijk door die baby. Die zit daar de hele dag maar aan te sabbelen, aan die mevrouw. Als ze niet voor de televisie hoeft te werken aan dat programma uit Amerika. Over pesten.

Het waait hard, soms regent het een paar druppels. Toch is het buiten nog niet koud. Tussenweer. Nog een paar weken en het aanzicht van de omgeving én van dit café is drastisch veranderd.

Ooit valt deze groep wachtende ouders uit elkaar. Na les twaalf, als alle kinderen mogen afzwemmen (áls) – de etters. Een paar weken later zal ik geen van deze mensen nog meteen herkennen (en zij mij niet). Toch mooi dat dit éven kon bestaan. Zwembad Den Hommel, het restaurant, vlak bij de afrit naar de A2.

Een opa die grapjes maakt met zijn kleindochter. Opa’s bril kan in twee stukken, die hij vervolgens over zijn oorschelpen hangt. De schavuit. Kleindochter maakt een foto met haar telefoon.

Eerst nam ik dit schrift mee om de verveling te verdrijven tijdens het wachten. Nu is het schrift de reden om hier te gaan zitten wachten, tijdens de zwemles.

Het is wat. De vrouw van de televisie legt haar baby aan. Omringd door die vier andere vrouwen, het gezicht allemaal op neutraal. Haar baby kan al kruipen, dan hoef je toch geen borstvoeding meer? Ik bedoel, is er nou helemaal niemand die daar eens iets over kan zeggen?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s