Zwemles (3)

Vijf vrouwen aan een tafel. Of het vriendinnen zijn weet ik niet, maar binnen de kortste keren vertellen ze elkaar, nee, niet alles, wel veel. Eén vrouw werkt bij een programma (op tv) dat over pesten gaat, het programma is gemaakt naar ‘een Amerikaans concept’, een ander doet iets op een advocatenkantoor.

De vrouwen praten alsof ze iets in te halen hebben. Elkaar aanvullend, het woord nemend als de een zwijgt, verhalen over kinderen en over kinderen en over kinderen. Die allemaal iets kunnen, of gaan kunnen (of zouden moeten kunnen, denk ik op mijn beurt).Het ergste is wel de wederzijdse bevestiging: alles is voortdurend leuk, mooi, of zelfs superbijzonder.

Ik moet oppassen dat ik niet ga staren. Dat is niet netjes. Ze zouden het idee krijgen dat ik een vieze zwembadmeneer ben, uit op de eerbaarheid van vrouwen die hun kind op zwemles doen. Werkende leden van de maatschappij, een maatschappij die verloedert waar je bij staat, maar dat is niet aan de vijf parels tegenover me te wijten.

T, voor de les. ‘Is het gat diep?’

Ze moet voor het diploma onder water door een gat in een plank (denk ik) zwemmen. ‘Mag je omhoog komen voor het gat en adem halen? Heb je dan je A ook, als ik dat niet haal?’ Ineens, bijna huilend: ‘Ben je boos, als ik A niet haal?’ Ach, T… Misschien ben ik soms een bullebak, maar dit kan mij allemaal helemaal niets, maar dan ook niets schelen.

Waarom voel ik me nu ineens zo schuldig?

De verleiding, om mijn eigen zwemlesperikelen boven te halen, kan ik goed weerstaan. Ik was een kind met van alles en nog wat, astma, een kippenborst, angsten voor alles wat onder water (en ver boven de aarde) gebeurde, een kind dat het liefst met een boekje in een hoekje zat; maar de hoekjes werden soms schoongeveegd en dan moest je weg, de verre wereld in. Net als T nu.

Ik voel me schuldig én ik voel een weerzin tegen zaken als zwemles door mee heen schieten. Maar ik ga niet naar de les, haal mijn kind daar niet uit en fiets niet, zeggend: ‘Dat gat kan ons wat’, met haar naar huis.

Dat niet.

Ik hoor een van de vriendinnen zeggen: ‘Mijn man heeft me geholpen bij het realiseren van die uitdaging.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s