Lezen (68)

Als lezer schiet ik nu al zo’n veertig jaar hopeloos tekort. De lijst klassiekers die ik niet gelezen heb, wordt met de dag langer. De stapel werken van schrijvers die mij totaal onbekend zijn, wordt groter, nee, hoger dan de hoogste Dom, in het kwadraat.

Volgens mij zit in dit tekortschieten, in dit permanente falen, de kern van wat een lezer tot een lezer maakt: het besef dat hij niet alles kan lezen. De lezer de dat besef ontspannen in zich meedraagt, heeft de grootste kans om lezend oud te worden. Wordt de lezer er verkrampt van, dan zal hij zich verliezen in verveling, cultuurpessimisme en het lezen van de letterkundige kroniek van Carel Peeters.

Toch heb ik, ooit, het idee gehad dat ik veel klassiekers wel eens even zou gaan lezen. Maar dat voornemen is, bijna vanzelf, verdwenen… Er was te veel te lezen, ik had geen tijd om me druk te maken om wat ik móést lezen.

Het ontbreekt veel lezers aan nieuwsgierigheid. ‘Ik ben een gepassioneerd lezer,’ zegt willekeurig welke leesclubvrouw. Ze bedoelt: ‘Ik lees precies wat binnen mijn beperkte blikveld valt of wordt geworpen.’

Maar: waarom zou het erg zijn als iemand een slecht boek leest? Antwoord: ‘Dat is helemaal niet erg, maar een slecht boek dat de markt op wordt geschopt onder NUR 301, dat is al een ander paar mouwen.’

Nee, het is toch verschrikkelijk. Mensen die je aanklampen en zeggen dat ze zo graag lezen. Of erger: je om een tip vragen. Die je zeker niet hebt.

Ik ken iemand wier vader dood aan het gaan was aan kanker. Een kennis raadde haar aan om Kluun te lezen. ‘Ik weet niet of ik dat in deze situatie wel aan je kan aanraden, maar lees Kluun, dat is heel indrukwekkend.’

Het woord is een wapen, maar soms ook een wapen dat je met verbazing en sprakeloosheid kan slaan. (De boeken van Kluun heb ik nog steeds niet gelezen en ik weet niet of ik dat ooit ga doen.)

Advertenties

2 gedachtes over “Lezen (68)

  1. Het leven met klassiekers lijkt op een flaneren in een mooie (bv. Engelse) tuin… wat een weelde, wat een luxe.
    En naargelang het seizoen en je gesteldheid als lezer wijzigt zich je blik, je voorliefde, je ‘goesting’…Per toeval dan (?) lees je, Jacque le Fataliste van Rameau. Waarom? Waarom niet? En je bent verrukt.

    Niets i nefaster dan bij het lezen een boekhoudersmentaliteit aanleggen en schuldgevoelens kweken. Basta: lezen is een kunst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s