Lezen (61)

Vandaag, maar dan tien jaar geleden, werd Pim Fortuyn vermoord. Volgens mij op een maandag. Het WK Snooker was in zijn laatste dag;  Peter Ebdon zou winnen van Stephen Hendry en omdat ik de hele avond naar nieuws (“er is voorlopig geen nieuws, terug naar de studio in Hilversum”) op de Nederlandse televisie zat te kijken, heb ik gelukkig niet gezien hoe die vervelende Ebdon de titel won.

In de afgelopen jaren is gesproken over ‘de geest van Pim’, het ‘gedachtengoed van Pim / Fortuyn’ en ‘de verschuiving die Fortuyn teweeg bracht’. Sommige mensen, voornamelijk voormalig medestanders, zien Fortuyn als een intellectueel, een status die moet worden geschraagd door een aantal boeken dat hij heeft geschreven en door een bijzonder hoogleraarschap (‘Professor Pim’) dat hij ooit bekleedde.

Op de website van DBNL staat De puinhopen van acht jaar Paars, het laatste bij leven verschenen werk van ‘De Goddelijke Kale’ (zoals Theo van Gogh, eveneens vermoord, hem noemde). Ik citeer uit de epiloog:

Met verbazing die grenst aan verbijstering zie ik momenteel de verkiezingscampagne van Paars, pvda en vvd, aan. De argeloze buitenstaander zou denken dat deze partijen jaren achtereen in de oppositie hebben gezeten, in plaats van 12 respectievelijk 8 jaar prominent in de regering. Als je de pvda en de vvd nu hoort dan weten zij precies wat er mankeert aan de zorg, aan het onderwijs, aan de veiligheid, het vreemdelingen-, asiel- en gezinsherenigingbeleid, aan de multiculturele samenleving en het Openbaar Bestuur in ons land. Sterker nog, zij weten niet alleen precies wat daar allemaal aan mankeert, maar hebben ook nog eens de pretentie dat in een handomdraai te kunnen oplossen.

En:

Ik doe mijn best om met de Lijst Pim Fortuyn niet alleen het ongenoegen en de irritatie van de mensen in het land te kanaliseren en te leiden naar een alternatief voor de huidige politieke cultuur, maar heb in dit boek geschetst hoe wij het falen van de collectieve sector en het Openbaar Bestuur kunnen aanpakken. Wij zijn dus geen antibeweging, maar een beweging die verandering wil en ook aangeeft hoe die verandering eruit moet zien en langs welke wegen deze kan worden bewerkstelligd.

Ontmoedigende taal, die niet alleen uit meelballen van zinnen bestaat, maar ook ‘doet’ wat zij zegt te bestrijden: zekerheid bieden, de tijd naar de eigen hand zetten, met retorische trucjes een tegenstelling tussen ‘goed’ en ‘fout’ creëren. Fortuyn was, zo hij iets was, een politicus, iemand die in zijn machtshonger zei te streven naar het goede, het ware en het juiste, maar vooral handelde in eigen voordeel. (Dat geeft niet, maar pretendéér dan niets anders.)

Als mijn opa wilde zeggen dat iemand onbetrouwbaar was, zei hij: ‘[Naam invullen] liegt nog als hij bidt.’ In zijn boek is Fortuyn niet zozeer aan het liegen, maar wel veel onoprecht aan het bidden; hij bad hardop, ferm in het rond lopend, hopend (en er op vertrouwend) dat de muren van Paars met een donderend geraas zouden neerkomen.

Of het de bedoeling was dat die muren vervolgens op zijn door velen vereerde hoofd zouden neerkomen, blijft de vraag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s