Ongelovig katholiek (3)

In mijn vorige stukje had ik het over het reukwater dat speciaal op het stoffelijke omhulsel van de Heilige Vader (de obsessie die de kerk heeft met het vaderschap!) wordt toegesneden door Silvana Casoli. In haar wekelijkse column voor De Morgen behandelt Ann de Craemer deze kwestie ook. Zij spreekt harde woorden: ‘Nooit zal er een geur zijn die de stank kan verdoezelen van de criminele organisatie die de katholieke kerk is (…).’

Of de katholieke kerk een criminele kerk is? Dat weet ik niet, maar het is natuurlijk onmiskenbaar dat er inmiddels zo veel modder is komen bovendrijven dat een lekker luchtje geen overbodige luxe is. Al zou een totale reorganisatie (met harde hand en niet voorafgegaan door de onderzoeksfarce die de ‘onafhankelijke commissie’ onder Deetman uitvoerde) beter zijn.

Misschien maakt de huidige paus met zijn keuze voor dit exclusieve reukwater een knipoog naar een ander fenomeen dat in de katholieke kerk, en dan met name als er mensen zalig of heilig moeten worden verklaard, een rol speelt: dat van ‘de geur der heiligheid’.

Een heilige gaat, zo wil het geloof, namelijk meestal niet tot ontbinding over na zijn dood en verspreidt dus geen lijklucht, maar een geur die inderdaad ‘heilig’ is. Deze geur speelt een belangrijke rol bij het hele proces dat voorafgaat aan zalig- en heiligverklaring, een proces zo ernstig en in wezen tóch surrealistisch – dat kan alleen een oude kerk bedenken. Er wordt zelfs in het graf van de beoogde zalige en/of heilige gekeken, om te controleren of de fijne geur nog steeds rondwaart.

Theresia van Lisieux is een voorbeeld van zo’n welriekende heilige. Helaas bleek haar stoffelijk omhulsel geheel en al vergaan, toen de kerkelijke autoriteiten haar graf, voorafgaand aan de heiligverklaring, openden. Dat mocht de pret natuurlijk niet drukken en stond de verering van deze non niet in de weg. Is de geur niet goed, dan zijn er altijd nog wel andere zaken waar de commissie die is belast met de verklaring zich op kan richten.

De katholieke kerk is volgens De Craemer een misdadige organisatie, maar ze is ook iets anders: een sterk in het volksgeloof en paganisme wortelende sekte die een weefsel van mythen en (bij)gelovigheden tot een levensbeschouwing heeft weten om te bouwen.

Ik werd op ‘de geur van heiligheid’ gewezen door mijn vriend Manuel Kneepkens, Limburger en net als ik een ongelovig katholiek. (Vrees niet, wij zullen geen kerkgenootschap oprichten.) Hij heeft het er over geschreven in zijn roman Het Boek Foutu, kroniek van een poëtisering. Maar dat is een ander verhaal, voor in een ander bericht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s