Lezen (26)

Een jongen en een meisje wonen in hetzelfde dorp.Wie niet goed kijkt, denkt dat het een dorp van niks is. Maar onder het oppervlakte gist het er, en er gebeurt van alles.

Ze zitten op dezelfde lagere school. Zijn vader is iets op kantoor. Haar vader heeft een boerderij zo groot als zeven boerderijen samen.

Hij is de aanvoerder van zijn voetbalelftal. Zij heeft paardrijles van een man die ooit, in een vorig leven, heel rijk was. Maar aan lager wal raakte.

Het meisje is niet verliefd op die man. Of wel? De jongen denkt van wel. De man is uitermate hoffelijk als zij in de buurt is, maar natuurlijk deugt hij niet. Na enige verwikkelingen wordt hij van zijn lestaak ontheven.

Het meisje vindt de jongen een praatjesmaker en de jongen vindt het meisje een nuf.

Ze leven langs elkaar heen en als ze niet in een zo kleine gemeenschap hadden gewoond, waren ze elkaar uit het oog verloren.

De vader van de jongen wordt ontslagen. Het gezin moet verhuizen naar een kleiner huis. De schande. De roddels. Het leven.

De jongen mag niet meer naar het gymnasium. Hij komt terecht op de MULO, twee dorpen verderop. Het meisje gaat wel naar het gymnasium en draagt het haar ineens niet langer een paardenstaart.

Jaren later, als het meisje bijna eindexamen MMS doet, komt ze de jongen tegen in een winkel in de stad.

Ze praten, halen herinneringen op, de sfeer wordt gemoedelijk, ze vinden elkaar niet langer stom en uiteindelijk spreken ze af om een keer iets te gaan drinken.

Als ze naar buiten gaan, wordt het meisje opgewacht door een jongen die het meisje omhelst en haar ‘lieverd’ noemt. Zij noemt hem ‘mallerd’. De jongen beseft ineens dat hij al die jaren verliefd op haar is geweest en probeert zich te verzoenen met het idee dat hij haar nooit zal bereiken.

Als ze samen iets drinken stort de jongen, inmiddels toch doorgeschoven naar de HBS, vanwege zijn mooie cijfers, zijn hart uit. Zij slaat een arm om hem heen en noemt hem ‘lieve jongen’.

Op de laatste bladzijden besluiten ze ‘samen verder’ te gaan.

Ik las het en was, als altijd in die jaren, diep ontroerd. Alsof ik het zelf had meegemaakt. Toch bleef ik zitten met een aantal onbegrijpelijkheden: ‘nuf’, ‘MULO’, ‘HBS’ en ‘samen verder’ gaan. Wat waren meisjesboeken toch vreemd en onduidelijk. Een hele wereld gevuld door wezens van een andere orde.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s