Lezen (21)

Mijn favoriete uitspraak over lezen is deze. Hij werd en wordt te pas gedaan door iemand die (het zal niemand verbazen) al heel jong antiquaar wilde worden – en het uiteindelijk ook ís geworden.

‘Lezen? Dat houdt maar van kopen af.’

Het is natuurlijk waar dat een boek niet gekocht of verworven hoeft te worden. Je kunt immers naar de bibliotheek gaan en het lezen. Toch is dat, in wezen, een wat kleurloze opvatting. Meer gericht op mensen die boeken consumeren, het type dat vroeger streekromans las en tegenwoordig literaire thrillers, dan op liefhebbers van het hoge woord.

Want in een boek dat terug moet, kun je nooit meer iets opzoeken – behalve als je een eigen exemplaar koopt en het in de kast zet.

Het kopen van een boek is niet vrijblijvend. Stel: het boek valt vies tegen. Dan zit je er maar mooi mee. Breng je het naar een antiquariaat, dan krijg je er ongeveer eentiende voor van de aanschafprijs. Weinig dingen verliezen zo snel hun handelswaarde als gewone boeken.

Stel: het boek bevalt prima, maar het zal nooit meer herlezen worden. Wat dan te doen? Het de rest der jou toegemeten tijden in een kast laten staan verstoffen? Dat is zonde. Weggeven? Ook verkopen?

Wie een boek koopt, haalt zich een enorme berg problemen op de hals, in de valse hoop op een ideale bibliotheek. Zo is het en niet anders. Het betrekkelijke succes van het digitale boek is te verklaren uit de wensdroom die veel lezers vruchteloos koesteren: een niet uitpuilende, opgeruimde boekenkast waarin alleen favoriete werken (in eerste druk of bijzondere uitgave) in het gelid staan.

Maar ja, dan staat er weer ergens een boek dat absoluut niet mag ontbreken en dat trouwens maar 15 euro kost en waar sommige mensen grif het dubbele voor zouden betalen op een plank en wat gebeurt er dan?

Ik maak de lange gang naar de kassa, waarachter de grijnzende dealer in stofnesten zich heeft opgesteld, ja, weer een andere man die zelf nooit een boek leest en zelfs zijn eigen boeken zou verkopen, gesteld dat hij zelf nog boeken hád. Hij noemt het bedrag en neemt de zilverlingen in ontvangst.

Daarna snel naar huis, om te lezen. In de hoop dat het boek het moment van zwakte waard was. Iets wat, maar daar had ik het al over, zeker niet altijd het geval is. Boeken hebben namelijk een eigen wil en het is daarom beter om er niet te veel mee te maken te hebben, althans, niet als lezer.

Dat had die vriend van mij die antiquaar wilde worden, en werd, goed gezien.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s