Lezen (8)

Ik las twee boeken waarvan ik niet zeker weet of je er het woord ‘literatuur’ aan kunt hangen. Het gaat om Memo’s aan een niet-bestaand lief en Aan barrels. De auteurs, Marinet Haitsma en Harry Vaandrager, hanteren allebei een verschillend register – Haitsme is ‘gevoelig’, Vaandrager probeert de harde jongen uit te beelden.
Toch vond ik de boeken op elkaar lijken, en niet alleen omdat ze allebei (voornamelijk) bestaan uit monologen en omdat ze het, eh, lichamelijk-psychische niet schuwen.
Het komt me voor dat de auteurs, en misschien is dat typisch voor ‘deze tijd’ (die is als alle tijden, en hij is bovendien voorbij voordat je er erg in hebt), vooral druk zijn met het geven van een plaatsbepaling, met het inzetten van hun eigen leven(sleed) ten bate van het formuleren van een antwoord op de eeuwige vraag: ‘Wat, waarom, waar en wie?’
In de zoektocht naar een publiek hanteren de schrijvers wel verschillende strategieën. Vaandrager laat zijn boek graag het letterkundig oliesel toedienen, bijvoorbeeld door een critius die uit het hart van de (experimenteel-)literaire wereld komt, Haitsma sluit rechtstreeks aan bij haar lezers/lezeressenpubliek, dat achternaamloos wordt geciteerd.
Ene ‘Tjark’ schrijft (over Haitsma): ‘Heb je boek gelezen en was wel onder de indruk. Jezus, wat een klerezooi beschrijf je! De hoofdpersoon heet toevallig ook Marinet, dus ik vermoed dat het boek autobiografische kanten heeft.’
Kurt Snoekx schrijft (over Vaandrager): ‘Aan barrels zindert van het afgrondelijke leven zelf, is een veelkoppige, meerstemmige elegie van het bestaan. Zinnelijk, levendig, beklemmend, labyrintisch zijn de negen gedachtestromen die Vaandrager op het papier stort.’
Ook hier weer raakvlakken. Beide auteurs wordt een zeker inzicht in ‘het leven’ toegedicht. Soms komt dat inzicht rauw, en ongepolijst tot je, en soms is het rauw omdat het gepolijst werd. Maar hoe dan ook: het is ‘het leven’, dat heerlijke onderwerp waar blijkbaar niemand ooit over uitgeschreven raakt.
‘Het is wat,’ zou mijn opa hebben gezegd. Om er aan toe te voegen: ‘Maar het kan net zo goed helemaal niks zijn.’ Maar mijn opa was dan ook van een oude generatie, iemand die het echte leven van zo nabij kende dat hij er de laatste dertig jaar van zijn leven helemaal niets meer van moest hebben.
De vraag of de boeken tot ‘de literatuur’ gerekend moeten worden, kan ik echter niet beantwoorden.
Advertenties

4 gedachtes over “Lezen (8)

  1. U doet uitspraken over beide boeken, maar verzuimt in te gaan op uw criteria of een boek wel/geen literatuur is. In deze een kwestie, daar u uw stuk hiermee zowel aanvangt als eindigt. Gaarne helderheid. Met dank!

  2. Pingback: Lezen (14) « Weblog van Chrétien Breukers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s