Steenkoolijs

Een mand vol steenkool stookten we, maar
onze ijstijd kwam toch dichterbij.

Mijn vader had geen lucht. De kou kroop
in zijn botten naar omhoog.  Longslag.

Roet, die witte was vergrijsde, sloeg
op onze woning. Maar het baatte

ons niet meer. Ons lijf bevroor terstond;
grote, zwarte  blokken kolenijs.

© Chrétien Breukers; bij: Wiel Kusters, Hoofden, Querido, 1981; en dan met name bij het titelgedicht >>
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s