Veldeke de warrige

Veldeke verhaspelt alles rond Servaas.
Hij strooit wat zand over de letters, droomt
over zijn goede werk in Tongeren. Een ziel
stijgt rein ten hemel, maar hij ziet het niet.

Hij denkt. Zijn minnelied is bijna af. Kijkt
naar het uitzicht dat zijn raam hem geeft
en zucht als hij aan haar, zijn Muze, denkt.
Herinneringen aan zijn jeugd. Lavina en

Eneas dringen zich ontroostbaar aan hem op.
Een bruiloftslied. De stichting van een rijk,
bijvoorbeeld in Maastricht. Hij schrijft.
En voelt zich als een standbeeld zo versteend.

© Chrétien Breukers

Advertenties

4 gedachtes over “Veldeke de warrige

  1. Geen idee dat je een blog had. Loopt lekker, thematisch niet helemaal mijn ding, maar dat mag de pret niet drukken. De slotregel helaas wel. Als een standbeeld zo versteend; dat is me wat al te stenig. Mag het iets verrassender? De titel is erg prettig.

  2. Een waarheid als een rouwadvertentie. Maar het schurkt mij wat te veel tegen groen als gras, nat als water, luchtig als lucht aan. Mag het een onsje (no pun intended) verrassender?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s