Ik woon in een “multiculturele wijk”; dat is niet onprettig. In een gemêleerde wijksamenstelling leven “allochtonen”, ” Utrechters”, jonge gezinnen, studenten en een heleboel “creatievelingen” en creatieven harmonieus bijeen.
Helaas heeft één beroepsgroep zich inmiddels als een schimmel over die wijk uitgespreid. Je komt vertegenwoordigers van die groep overal tegen. Ze bekladden de openbare ruimte. Ze zorgen voor overlast. Ze zijn vervelend. Ze graaien in de beschikbare potten met gemeentegeld.
Uiteraard weet de oplettende (buurt)lezer meteen welke groep ik bedoel: de amateurkunstenaars.
Amateurkunstenaars? Jazeker. Ik bedoel deze kunstenaar-achtigen die zich het moderne, buurtgerichte jargon van de (Utrechtse) wijksubsidieverstrekkers eigen hebben gemaakt, met voor de buurt desastreuze gevolgen. Zij hebben hun amateurstatus tot een zekere professionaliteit weten op te pompen, daarbij de wijkraad een artistiek rad voor de ogen draaiend.
Hun werk is een belediging voor het werk van de echte kunstenaars en creatieven uit de buurt. Kijk bijvoorbeeld maar eens op deze website, waar een aantal “projecten” beschreven staat. Je weet meteen genoeg.
Over twee dagen wordt een nieuw project, aangejaagd door de kunstenares die zich onder bovenstaande link verstopt. Dat project komt niet alleen bij mij in de buurt te pronken, maar zelfs bij mij om de hoek. In de Abel Tasmanstraat.
“Kee Lengkeek, bewoner uit Lombok wilde graag iets opknappen in haar eigen buurt met beeldende kunst. De Slinger voor Lombok, samen met de Gemeente Utrecht, konden haar daarbij helpen. Voor de lokatie zochten we misschien wel de lelijkste plek die er nu is, de muur vol graffiti achter het afvalpunt tegenover de Antoniuskerk.”
Helpen…
Mooi en lelijk zijn uiteraard relatieve begrippen. Zo was die plek aan de Tasmanstraat vroeger nog leger, lelijker en desolater, tot het “dialoog-bankje” er werd geplaatst. Toen werd het een lege, lelijke en desolate plek met een rare bank op een centrale plek, om een boom heengevlecht. Op die bank zit wel eens een allochtoon of een alcoholist. En ook Huisdichter Cornelis heb ik er wel eens een bakje annanas-partjes zien eten, dat hij had gekocht bij Persepolis.
Nu, vanaf 5 mei, wordt het een vreemde, lelijke plek met een dialoog-bankje en een zevental tegeltableaus waarop “vrijheidshelden” staan afgebeeld. Onder wie, dus, Pipi Langkous.
Ik protesteer hiertegen.
- Ik protesteer tegen de lelijkheid van de schetsen, een lelijkheid die binnen twee dagen onderdeel uitmaakt van “mijn buurt”.
- Ik protesteer tegen de achteloosheid waarmee die kleutertekeningen tot “kunst” worden gebombardeerd.
- Ik protesteer tegen de zinloze verspilling van geld, dat met het project is gemoeid.
- Ik protesteer. Tegen die tegeltableaus. Ik protesteer ook, trouwens, omdat Pipi Langkous geen verzetsstrijder is, of was. Om over die andere namen, op Multatuli en de “beschermvrouwe van Utrecht” na dan, misschien, te zwijgen.
- Ik protesteer tegen de onbenulligheid van het geheel. Een wijk vol kunstenaars en dan deze kleutertableaus… het is minimaal een gemiste kans. Gelukkig is de onthulling tijdens de jaarlijkse rommelmarkt in Lombok, dan valt het niveau van de werken niet zo op.
- Maar een schandaal is en blijft het.
Ongraag roep ik op tot burgerlijke ongehoorzaamheid; maar het kunstwerk to be wens ik vele graffiti-klodders. Weg met de amateurkunstenaars. Ruim baan voor de kunstenaars uit de buurt. Lombok is een mooie wijk, met lelijke, onbestemde, stadse plekken, en geen peuterspeelzaal.
Those who can do, those who cannot criticise.
Deze betoog leest als een brok frustratie van iemand die, ontdanks zijn schijnbaar bekendheid in de rest van Utrecht en misschien verder, niets heeft bereikt in zijn eigen wijk. Dat zo een persoon de arrogantie heeft om mensen te bekritiseren die meer bereikt hebben in en meer affiniteit hebben met Lombok dan hijzelf is op zijn minst bedenkelijk.
Een geletterde man moet wel het verschil tussen vrijheids-strijders en verzetstrijders weten.
Vooral het wensen uiten dat graffiti als protest middel wordt gebruikt is zeer kwalijk. Dit sort bedenkingen heeft de neigen om tegen degene die de wensen uiten te keren.
Ik geef de schrijver het advise om de volgende keer de geheel krat op te drinken voordat hij over gaat tot schrijven , te de konkluderen te dat hij in de verkeerd wijk woont en daarop aktie te ondernemen..
Ja, uiteraard is het terug te voeren op “frustratie”. Zeven lelijke beelden zeven lelijke beelden noemen, en amateurkunstenaars amateurkunstenaars, het is allemaal terug te voeren op wat ik heb bereikt, of niet.
Mijn betrokkenheid bij de wijk zegt me, dat dit soort amateurgekleuter slecht is voor het imago van de wijk. Die een wijk is, en geen peuterspeelzaal.
En zo ontstond een dialoog over de betekenis van kunst… en daarbij doet de vraag of het nu professioneel of amateurkunst is eigenlijk niet eens zoveel ter zake. De professional is uiteindelijk ook maar een amateur…
En by the way: professional, profeet, prophecy, professor, de worden kennen een gelijke oorsprong en betekenen eigenlijk ‘doen vanuit de roeping’. En de roeping is iets intrinsieks, dat dus niet door een ander als ‘onprofesioneel’ kan worden afgedaan. Dat is anders met het uitgeholde begrip van professioneel dat we tegenwoordig kennen en dat betekent dat wat je doet aan bepaalde ‘voorwaarden’ zou moeten voldoen die voleerst extrinsiek bepaald worden.
Maar waar het vooral om gaat: er zijn mensen tevreden en mensen ontevreden. Dat is zo en dat zal altijd zo zijn. De strijd om erkenning van de een ten koste van de ander is ook van alle tijden. Dat scherpt elkaar. En daar is eigenlijk ook niet zo veel mis mee. Als het maar in redelijkheid gebeurt.
En om toch nog iets te zeggen over deze bijzondere plek: tegenover de kerk, kopi susu, het bankje en bij de nieuwe winkel:
Ik ben blij dat dat aggenebisj hoekje bij de ondergrondse containers een stuk verbeterd is! Klasse! Het wordt steeds mooier en beter!
En ik ben blij met deze dialoog. Die scherpt de geest en past ook weer mooi bij het dialoog bankje. Thnx, Chretien (mooi naam).
Ja, er is echt al een dialoog op gang. Kritiek = afgunst, en een stelletje amateurtekeningen = een verbetering. Een dialoog met maar 1 stem.
o. ik zag dat net anders. Maar verwoordde het misschien verkeerd dan, als het zo wordt opgevat. Ik ben eigenlijk wel benieuwd waarom je het amateurkunst vindt, want ik – als gewoon (en misschien simpel) mens – zie dat niet. Misschien heb ik niet dezelfde kwaliteit van ogen, of heb ik een ander referentiekader. En eigenlijk ben ik daar dan wel benieuwd naar. Waarom zie ik niet wat jij ziet en hoe zou ik het dan wel kunnen zien? Ik weet ook nooit zo goed wat het verschil is tussen kunst en amateurkunst, dus daar heb je een punt. Ik geloof ergens dat het verschil zit in de intentie waarmee het kunstwerk is gemaakt. Misschien doel jij daar op?
Nou ja, kijk maar of je zin hebt om er een dialoog van te maken.
Beste Chrétien, “het is niet anders” je hebt het ermee te doen: over smaak valt niet te twisten.
Als ik wandel op de hoek Tasmanstraat – Kanaalstraat wordt ik vrolijk van de manier waarop de omgeving hier is opgeknapt.
En dat is op meer plekken in de buurt: dankzij goede intiatieven van bewoners, kunstenaars, wijkbureau, gemeente zelfs.
Aan kakelende dichters langs de zijlijn hebben we niks! Doe eens wat in jouw omgeving. Kom eens met een idee voor verbetering van de wijk. Ik ben bereid om je bij te praten over de verbeteringen in de omgeving die ik heb zien gebeuren in de loop der jaren. Misschien dat je inspiratie kunt putten uit een gevoel voor de geschiedenis…
Beste Chrétien,
Alle door jou gehanteerde argumenten zijn terug te brengen tot een kwestie van smaak.
Het lijkt mij als artistiek geschoolde inwoner van Lombok fantastisch als ook de professionele kunstenaars in onze wijk zich het subsidiejargon van de gemeente eigen weten te maken (eigenlijk zouden ze dat allang moeten hebben gedaan..) zodat de inwoners het kwaliteitsverschil met die amateurs zelf kunnen ervaren. Mijn suggestie: neem het voortouw, en stop je creatieve energie niet in het leveren van zouteloze kritiek op zouteloze kunst.
groet
PT